Binnen XONAR zijn twee beleidsdagen gehouden op 1 en 15 september 2009. Dagen die bedoeld zijn om de kijkrichting en begroting voor 2010 te bepalen en dagen die bedoeld zijn om beelden te delen en om samenhang aan te brengen. Twee prima verlopen dagen met deskundigheid, betrokkenheid, openheid en zonder onderlinge irritaties. Een genot om als Raad van Bestuur zo’n proces te mogen voorbereiden en uit te voeren.
Wat we bereikt hebben is dat er niet over cijfertjes gesproken is, maar wel degelijk over doelmatigheids- en kwaliteitsverbetering van inhoudelijke zorgprocessen. Waar kunnen we efficiënter werken, waar kunnen we optimaal gebruik maken van huisvesting, hoe kunnen we met elkaar middelen genereren en noem maar op. XONAR bruist, en borrelt van de ideeën.
XONAR is een relatief grote organisatie. Eén van de grotere in Nederland. En dus: adeldom verplicht. XONAR moet niet alleen laten zien waarvoor XONAR staat maar ook leiding geven aan inhoudelijke ontwikkelingen en voorbeeld geven hoe ondersteunende processen werkelijk een toegevoegde waarde hebben.
In de visie van XONAR gaat het om de cliëntvraag in relatie met het gezin en de ouderlijke verantwoordelijkheid en dat weer in relatie met de sociale omgeving en dan ook nog eens contextgebonden. Eenvoudige en moeilijke vraagstellingen in een complexe omgeving, in samenwerking met de maatschappij (hoe gaan wij met opvoeding van onze kinderen om) en met ketenpartners (scholen, GGZ, VG, etc.). Aanvankelijk vanuit de optiek van één kind één plan. Maar in toenemende mate vanuit één kind, één gezin, één plan. Immers, een kind is niet geholpen als de thuissituatie ongewijzigd blijft, moeder overspannen is of verslaafd en pa in het gevang zit, om maar een voorbeeld te noemen.
Maatschappelijk staan we voor een groot vraagstuk. We vinden het normaal dat de opvoeding op velerlei wijzen uit handen gegeven wordt. Pa en ma werken, kind gaat naar school, buiten en naschoolse opvang, naar vriendjes, grootouders en noem maar op. En ook als er problemen zijn lossen we dat buiten de gezinscontext op. Terwijl we weten dat een kind veiligheid en geborgenheid nodig heeft om tot een evenwichtig persoon op te groeien. Met mogelijkheden voor groei, ontwikkeling en ontplooiing.
Het lijken tegenstrijdige grootheden en zo wordt dat in de daadwerkelijke situatie ook wel ervaren. Het is heerlijk als het kind een paar dagdelen uit huis is en opgevangen wordt door XONAR. Dat herkennen we ook wel, maar is het ook goed? Mag je daar normatieve en waarderende woorden aan wijden?
De consequentie van het uit handen geven is wel dat de vragen om hulpverlening alleen maar zullen toenemen. De behoefte aan externe expertise wordt groter. En dat loopt, zeker vanwege de financiën, een keer spaak. Het is niet erg duidelijk hoe Rouvoet en de zijnen daarmee bezig zijn. Amsterdam en Rotterdam worden gedreigd met ministeriele aanwijzingen als de wachtlijst > 9 weken niet gereduceerd wordt. Alsof dat de remedie is. Mensen in het vak weten allang dat de wachtlijsten niet zomaar zullen verdwijnen, zelfs niet met macht en geld. En dat het daarbij niet gaat om inhoudelijk beleid.
Jeugdhulpverleningsorganisaties zijn als een spring in het veld. Experimenterend en zoekend naar de werkelijke professie van de jeugdhulpverlening. Nog niet toe aan het op een gedegen wijze neerzetten van het inhoudelijke beleid. Hoe kan het ook anders als het nog zo’n jonge tak van zorg is? Of . . . . is er wat anders aan de hand? Ook dat is zo. Een provincie als subsidiegever staat ver af van de werkelijkheid, terwijl de provincie wel probeert te sturen. Dat gaat van veel kanten mis en leidt alleen maar tot bureaucratisering. Daarvan zijn legio voorbeelden te geven.
XONAR is een belangrijke speler in de keten. Misschien is de belangrijkste keten wel de samenleving: hoe gaan wij om met opvoeding en gedrag en met problemen op dat gebied? In die keten zit het Bureau Jeugdzorg (BJz) als een belangrijke belemmerende factor. Immers hun indicatie (aanspraak) leidt tot een discussie bij de zorgaanbieder (XONAR) over de inhoud en de mogelijkheden. En als je daar samen niet uitkomt tot wachtlijstproblematiek. In die keten zitten ook de centra voor jeugd en gezin, die op lokaal niveau georganiseerd dienen te worden. Centra die concurrerend worden ten opzichte van BJz en centra die politiek veelal niet rechtstreeks mogen samenwerken met zogaanbieders als XONAR.
De wondere wereld van jeugdzorg.